ویولا که از ویولن بزرگ تر است، آلتوی سازهای زهی است. صدایی غنی تر، کامل تر و بم تر از ویولن دارد اما آن درخشش و گوشنوازی ویولن را ندارد. برخلاف ویولن، معمولاً به صورت سولو ظاهر نمی شود، اما وجود آن برای تکمیل هارمونی های زهی در ارکستر لازم است.
زینفونیا کنچرتانته ( K. 369 ) اثر موتسارت، برای ویولن، ویولا و ارکستر، ویولا را از حالت پشتیبان خارج می کند، و هارولد در ایتالیا، برای ویولا و ارکستر، اثر برلیوز نیز همین طور است. دبوسی در سونات شماره ی 2 برای فلوت، ویولا و هارپ، به ویولا تشخص داد. بارتوک هم کنسرتو برای ویولا و ارکستر نوشت. هوادار واقعی ویولا هیندِمیت بود که خودش نوازنده ی چیره دست ویولا بود. او چندین سونات باری ویولا نوشت، هم چنین «دارِ شوانِند رِهِر» را برای ویولا و ارکستر ساخت. او برای نشان داده عشق خود به این ساز، برای ویولا دامور دوره ی باروک هم یک کنسرتو و یک سونات ساخت.
در زير عكسشو مشاهده مي كنيد. همچنين مقايسه ي اون با ويلون



منبع:gtalk.ir:24: