فلوت
از سازهای بادی چوبی (بی زبانه یا بی قمیش) است که بر خلاف دیگر سازهای این دسته صدای آن نه از لرزش قمیش بلکه از نوسان هوای دمیده شده بر لبه دهنی ( یا تیغه هوائی) ساز تولید می‌شود.

این ساز جزء قدیمی‌ترین سازهای بادی محسوب می گرددکه قدمت برخی از آن که باستان‌شناسان یافته‌اند به ۵۰،۰۰۰ سال پیش می‌رسد.

فلوت ها در گذشته از جنس چوب ساخته می‌شدند (به همین دلیل در قدیم از آن به عنوان ساز بادی چوبی نام برده می شد) ولی امروزه با وجود اینکه این ساز در زمره سازهای بادی چوبی قرار دارد،لیکن ملاک تقسیم بندی آن جنس و آلیاژی که در ساخت آن استفاده شده مد نظر نیست ، بلکه نحوه تولید صدای آن است.

واژه فلوت در زبان‌های اروپایی به معنای نام کلی سازهای مشابه فلوت نیز بکار می‌رود. فلوت و ساز شرقی نی هم نوعی فلوت شمرده می‌شود. به‌طور کلی فلوت و نی سازهایی هم‌خانواده هستند.
در ميان سازهاي بادي چوبي ، فلوت از همه خوش صدا تر و صوت آن به طبيعت نزديكتر و به واسطه‏ي شباهتي كه به ني داشته، بيشتر طرف توجه واقع شده است . اجراي نغمه‏هاي ايراني نيز با آن عملي‏تر است و هرچند ، پرده هاي مخصوص موسيقي ما را ندارد، ولي با كمي تغيير لب و فوت، مي توان به خوبي آهنگ هاي ايراني را در آن نواخت.

از كساني كه با اين ساز آشنا شده و در اجراي الحان ايراني با اين آلت موسيقي هنرنمايي كرده اند مي توان اكبر فلوتي را نام برد. وي از شاگردان شعبه‏ي موزيك دارلفنون بود كه در آن مدرسه به فلوت آشنا شد و چون ذوق موسيقي ملي داشت و در خانواده‏اي پرورش يافته بود كه موسيقي ايراني طرف توجه بود؛ زيرا پدرش عبدالله خان در تار و برادرش حسين هنگ آفرين در سه تار از شاگردان ميرزاعبدالله بود، در نواختن نغمه‏هاي ايراني با فلوت كار كرد و كاملاً از عهده‏ي آن برآمد. نامبرده بعدها از خدمت ارتش استعفا داد و به رشت رفت و مقيم آن شهر گرديد. از وي صفحاتي باقي است كه نمونه‏ي كاملي از هنرمندي او مي باشد. اكبرخان شاگردي داشته است به نام يعقوب خان رشتي كه وي نيز فلوت مي زد.

منبع:ويكيپديا و [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]:24: